مدرسه‌ای برای دیدن، نه دیده شدن

گفت‌وگوی اخیر مدیرکل دفتر مطالعات و دانش سینمایی سازمان سینمایی با «ایرنا»، فارغ از جنبه‌های اداری و آماری، یک نکته مهم را به میان می‌آورد. اینکه آموزش سینما را نباید صرفاً از دریچه صنعت سینما دید. این نگاه، اگرچه دیرهنگام است، اما می‌تواند آغاز تغییری در نسبت ما با مفهوم آموزش هنر باشد. سال‌هاست که آموزش سینما در ایران یا به رویای بازیگر شدن تقلیل یافته یا به مهارت‌آموزی تکنیکی برای ورود به بازار کار. در حالی که سینما، پیش از آنکه یک حرفه باشد، یک شیوه دیدن جهان است.جامعه‌ای که هر روز بیش از گذشته در محاصره تصویر قرار می‌گیرد، بیش از هر زمان دیگری به سواد تصویری نیاز دارد. کودکی که امروز ساعت‌ها در معرض شبکه‌های اجتماعی، پلتفرم‌های نمایش خانگی، بازی‌های ویدیویی و انبوهی از روایت‌های تصویری قرار دارد، اگر زبان تصویر را نیاموزد، مصرف‌کننده منفعل این جهان خواهد بود، نه مخاطب آگاه آن. آموزش سینما دقیقاً از همین نقطه اهمیت پیدا می‌کند؛ جایی که مخاطب، به جای تسلیم شدن در برابر تصویر، یاد می‌گیرد آن را تحلیل کند، پشت روایت را ببیند و میان واقعیت و بازنمایی تمایز قائل شود.