۴:۴۸؛ وقتی ذهن در تاریکی شب به آخرین پناهگاهش پناه می برد
نمایش «۴:۴۸» مخاطب را به ذهنی زخمی و بی پناه می برد؛ جایی که فقدان، هویت و مرز میان واقعیت و خیال در هم می آمیزند و جمله «من زنی را گم کرده ام که هرگز زاده نشد» به استعاره ای از خویشتنِ هرگز شکل نگرفته بدل می شود.


